tot vandaag

[Intro – rustig, zwaar ademend] Ze zeiden: “je bent vrij nu.” Vrij? Van wat dan? Ik ging binnen als een kind, kwam buiten… iets wat ik niet herken. [Verse 1 – gefrustreerde toon, snel] Ik draag nachten op m’n rug, geen slaap, geen rust, elke fout in m’n hoofd, elke stem zegt “je moest.” Zestien, maar ik voel me veertig soms, want m’n hart sloeg vaker mis dan m’n troms. Vrij sinds corona, ja, maar dat is leugen, m’n hoofd zit op slot, die deur bleef gesloten. Agressie kookt in m’n borst, ik wil kalmte, maar kalmte kent mij niet, die rent altijd van me. Ik wil beter doen, ik zweer het, maar het bloed blijft roepen, alsof m’n verleden m’n toekomst blijft boeten. [Pre-Chorus – opbouw, stem breekt bijna] Iedereen zegt: “jij kan het nog keren,” maar niemand zag wat ik zag, ze horen het, niet leren. Ik vraag mezelf: “bro, wat is er nog over?” Een kind in een storm, of een man in z’n hoofd, verdover? [Chorus – emotioneel, krachtig] Ik ging binnen als een kind, kwam buiten als storm, m’n hart vol littekens, maar ik blijf in vorm. Tot de dag van vandaag, ik draag die last, maar ik leef, en dat is alles wat ik heb vast. [Verse 2 – rauwer, sneller, woedend] Elke fout die ik maakte zit gegrift in m’n huid, ik zie m’n naam, ik zie m’n pijn — ik schreeuw het eruit. Zestien, maar ik voelde de muren praten, stemmen in m’n hoofd, “kom terug”, ze smachten. Ik wil rust, geen oorlog, maar rust blijft een grap, m’n hoofd wil vooruit, maar m’n hart houdt me vast. Ik ren van m’n schaduw, maar hij rent harder, ik probeer te bidden, maar ik fluister — geen antwoorden, slechts zwaarden. [Bridge – bijna fluisterend, intens] Misschien ben ik niet gebroken… misschien ben ik gewoon nog niet genezen. Ze zeggen: “vergeet het verleden.” Maar bro, dat verleden, dat is m’n reden. [Outro – stil, echo] Ik weet niet of ik ooit terug kan… maar ik blijf lopen. Tot de dag van vandaag.