هرکی اومد، یه نقشی داشت، یکی می‌خواست از سادگیم بپره

هرکی اومد، یه نقشی داشت، یکی می‌خواست از سادگیم بپره یکی اومد، حرفِ عشق زد، تا این دلِ خسته رو فریب بده مثل یه کالا، منو می‌دیدن، فقط به چشمِ یه ابزار نپرسیدن حال و روزمو، فقط به فکرِ خودشون بودن، هر بار گاهی فکر می‌کنم، اصلاً چرا، توو این دنیایِ بی رحم موندم چرا هر بار باید زخم بخورم، چرا با این همه درد جون کندم ولی یه صدایی توو سرم میگه، تو فرق داری، تو باید بمونی قوی باش، نشون بده بهشون، که این دختر رو نمی‌تونن بشکونی آره، این منم، با همهٔ دردهام، با زخم‌هایی که خوب نمیشن ولی هیچ وقت، نمی‌ذارم غرورم، زیرِ پایِ نامردا له بشن