فریامRap.fik

آدمای این شهردیگه شادنیستن واسه زخماشون پی مرحم نیستن سرنوشت مبهم ودشمناکین آدماغرق سکوت برای حفظ جون ازترس تبرخشک بمونی مث چوب بعضیامث آتش فشان پررعدوبرق بعضیامث مه پرغلضت ودورن سراغمومیگیرن دم ب دم میادحکم جلبم بااین مردم غم گراروی لباخنده گم عقده هاپرشده تاخرخره نیازبه یه طناب ویه قرقره بدست نمیادمفت تجربه بایدبری قاطی حادثه کورکورانه میگن چشم بازخوبه که من عصابدستم نصف مردم خرافاتی نصف دیگرم کوص شعرمذهب مثل حیونن هارشدن چراکسی نی بفکر دیگه خستم شدم ازجمعیت وآدمای فیک من قاطی اینانمیشم روهمشون چشماموبستم بایدبت بشی واسه مردمی که بت پرستن ظاهرافقط پول تعیین کنندست باکلاسه هرکی توکت شلواره نمیشم قاطی اینا چونکه چشماموبستم.اعی کرتا ازبس دیدم آدمای پوشالی خودمم شدم آدم نما من یه آدم نمام یه گرگ تومنه خستم ازجمعیت وخستم ازآدمای فیک سرنوشت مبهم دشمناکین بازمن موندم تنهابایه اتاق فکر ازم دوربمون بزارراحت باشم چون که من میخام ازخواب پاشم من گله دارم حتی ازروزوشبم من گله دارم ازاین مغزردم ازاین دنیاوآدماش بیزارم منم فریام یه پسردهه شصتیم ناخونامومیجوم حتی سرمیزشام دولتالابی گری دارن بامافیا کثافت زدن توخون ماها زندگی اشده مث کارتون خوابا بیچاره آدم عادیابایدتن بدن به همه انقلابا ایناتماشگرن مرگوزندگی فرقی نداره بین بدبدترحق انتخاب ندارن ترانه آر اند بی آدمای فیک ( تو آدم من نبودی اینو فهمیدم یواش یواش برو ازم فاصله بگیر یه لحظه ام کنارم نباش باز منم و این اتاق میرم پیکو بالا پشت پیک خسته ام از جمعیت خسته ام از آدمای فیک ) جوری برو از اینورا که نخونه کسی رد تو جوری برو که نخوره دیگه هیچوقت مسیرم به تو تو یه زخم عمیق میشی برام که قایم میکنم از همه خورد میکنم تو صورتم هرچی رو که دم دستمه این شهر ابریه هواش تکراریه روزاش همه تو هم یه آدم معمولی پس دروغه دوست داشتنت نمیرم عینهو همه این جاده رو تا انتها اون که میمیره راحته ولی وای به حال زنده ها ! کی نگران حال منه کی حتی یادمه همه حیوونن و هار شدن کی هنوزم آدمه تو آدم من نبودی باید بری خوب حق داری من درونگرا تو شر و شور آره ما باهم فرق داریم روزی که بدونی چقدر تنهایی یخ میکنه دست و پات آدمای دور و برت بی شعورترن از ربات آدما غرق توی سکوت همه برای حفظ جون میگن از ترس تبر باید خشک بمونیم مثل چوب اون که طرفدار معجزست قبول داره کدوم منطقو بین این مردم غم گرا روی لبات میشه خنده گم همه حرفامونو میشنون ولی گوش نمیکنن اصن آدمم یه حیوون دوپاست پس از دم از انسانیت نزن ( تو هم آدم من نبودی اینو فهمیدم یواش یواش برو ازم فاصله بگیر یه لحظه ام کنارم نباش باز منم و این اتاق میرم پیکو بالا پشت پیک خسته ام از جمعیت خسته ام از آدمای فیک ) آدمای این شهردیگه شادنیستن آدم من نبودی اینو فهمیدم یواش یواش برو ازم فاصله بگیر یه لحظه ام کنارم نباش باز منم و این اتاق میرم پیکو بالا پشت پیک خسته ام از جمعیت خسته ام از آدمای فیک ) جوری برو از اینورا که نخونه کسی رد تو جوری برو که نخوره دیگه هیچوقت مسیرم به تو تو یه زخم عمیق میشی برام که قایم میکنم از همه خورد میکنم تو صورتم هرچی رو که دم دستمه این شهر ابریه هواش تکراریه روزاش همه تو هم یه آدم معمولی پس دروغه دوست داشتنت نمیرم عینهو همه این جاده رو تا انتها اون که میمیره راحته ولی وای به حال زنده ها ! کی نگران حال منه کی حتی یادمه همه حیوونن و هار شدن کی هنوزم آدمه تو آدم من نبودی باید بری خوب حق داری من درونگرا تو شر و شور آره ما باهم فرق داریم روزی که بدونی چقدر تنهایی یخ میکنه دست و پات آدمای دور و برت بی شعورترن از ربات آدما غرق توی سکوت همه برای حفظ جون میگن از ترس تبر باید خشک بمونیم مثل چوب اون که طرفدار معجزست قبول داره کدوم منطقو بین این مردم غم گرا روی لبات میشه خنده گم همه حرفامونو میشنون ولی گوش نمیکنن اصن آدمم یه حیوون دوپاست پس از دم از انسانیت نزن ( تو هم آدم من نبودی اینو فهمیدم یواش یواش برو ازم فاصله بگیر یه لحظه ام کنارم نباش باز منم و این اتاق میرم پیکو بالا پشت پیک خسته ام از جمعیت خسته ام از آدمای فیک )  اگه بهت گفتم دوست دارم ببخش اگه این حرفو زدم بهتره دل نبندی به من چون من یه رهگذرم من درگیر احساسات نمیشم حسای من آزاد نمیشن من یه آدم نمام یه گرگ  تو منه من محرم رازات نمیشم) سرنوشت من مبهمه دشمنام کین ؟ آره خوب همه عقده پره تا خرخره یه طناب لازم دارم با یه قرقره نمیدونم خوشبختی کجاست ازم نخواه آدرسشو تجربه مفت به دست نمیاد خودت برو قاطی حادثه شو همه سراغمو میگیرن دم به دم میاد حکم جلبم دل نبند به من که رهگذرم یه آدم نمام واسه دکوره قلبم دیگه نمیگم عاشقتم نه نمیخورم گه زیادی کاش برگردیم به روز اول داشته باشی بهم تو حسی عادی از بس آدم پوشالی دیدم که حالا خودم یه آدم نمام انقدر اسم سپردم به کلم که اسم خودم هم یادم نماند تو وابسته شدی به من نیت من نبود عذابت اصلا مردم کورکورانه میگن چشم  باز خوبه من عصا به دستم نصف مردم خرافاتی نصف دیگرم گ*ده مذهب من قاطی این جماعت نمیشم رو همشون چشمامو بستم واسه مردمی که بت پرستن منم باید بت شم آره ظاهرا فقط پول تعیین کنندست باکلاسه هرکی تو کت شلواره من لاشی ترین لاشی ترینام بقیه باید زانو جلوم بزنن منم یه حیوون مثل بقیم یکیو میخوام واسه تلمبه زدن مرگ و زندگی فرقی نداره بین بد و بدتر حق انتخاب نیست بدنتو به من ببخش چون لذت بخشش تو انتقام نیست ! (ببخش اگه بهت گفتم دوست دارم ببخش اگه این حرفو زدم بهتره دل نبندی به من چون من یه رهگذرم من درگیر احساسات نمیشم حسای من آزاد نمیشن من یه آدم نمام یه گرگ  تو منه من محرم رازات نمیشم)